Jouw geur ligt
lui gesluierd
tussen m'n lauwe lakens
ik leg me
in je achtergebleven armen
en ruik genot het spelt
jouw naam
ik hoor je gaan deze kamer
is slechts een verhaal
waarin jij telkens weer de woorden schrijft
en mijn zinnen
in je lichaam leest je lacht letters
en komt klaar
in een jubelende taal
|
En toen sprak Hij niet
05-02-2010, 09:18:05
Knap, omdat weggaan hier een vorm van blijven is (zoals Kopland schreef). Via zintuiglijke en andere herinneringen tover je haar weer terug: in het begin van het gedicht is ze er niet meer, maar op het einde leeft ze weer volop!
Een gedicht over jubel, om eens een oud woord te gebruiken (waar ik nogal aan gehecht ben)
gr
G
guido
http://dichtertje.skynetblogs.be