De kleine Aristocraat

Het journaille

2012-01-28T11:53:24+01:00

Laat de scherpte niet vertragen
tot het populisme
de afgerichte woorden
voor het volk

de plenaire akkoorden
van herhaling
door de mediatieke gebedsmolens
op de vrijdagmarkt

met z'n gekloonde visies
muskieten rond het hoofd
van de Moloch
de absolute waarheid

van de verlichte journalist.

37.235

De blauwe seriewoordenaar

2012-01-27T12:10:52+01:00

Hoe ze zich verzetten
weigeren het wit te betreden
een verzetsdaad

van ongelezen helden
verzetsstrijders tegen de vervuiling
van het woord

gladiatoren van het geloof
in de traagheid
van de rijping

en hoe ik ze dan toch
naar de slachtbank leid
zonder gemekker

het blauwe bloed laat stromen.

37.223

Wat overblijft

2012-01-26T12:54:54+01:00

Laat mij dit schrijven
lees mij leeg
en vul de woorden

met om het even wat

ze zijn voor jou
en van jou
gekregen

ik behoud het wit wel
dat zich tussen de regels
legt

ongeschreven en ongelezen
het begin
dat er altijd al was

overgebleven.

37.213

De staat der dingen

2012-01-02T20:36:21+01:00

2011. Was het een nuloperatie?

Voor 'Standard & Poor's' besta ik niet.
Tenzij als een ongekende factor.
Eén van de machtelozen der aarde.

Die zij meten om te weten.
Wij weten ondertussen
hoe misdadig zij de mens ontmantelen.

En zelfs de staten.

En meen niet dat ik dit zomaar
en met een obstinaat gebrek aan kennis zeg.
Ik ging ze namelijk elders lenen.

Om ze hier te exposeren.
Als een wet.
Een overtreding op het humane.

Geef je zelf een nieuwjaarscadeau.
Van niveau.
En luister een uur lang naar:

psychoanalyticus Paul Verhaeghe.
En hoe we overeind kunnen blijven
in onze veeleisende en competitieve maatschappij.

Voor een menselijk 2012!

http://radio.klara.be/radio/10_programmas.php?datum=120102&xml_program=KL01120102LBAB.xml

37.111

De inertie van een trage minnaar

2011-09-10T09:34:27+02:00

En elke dag
verzamelt er zich meer traagheid
rondom hem.

In de ochtend
huppelt zijn schaduw hem nog springerig vooruit.
Naar de avond
lijkt hij wel een kind dat niet gaan slapen wil.

Ooit
weet de trage minnaar
zal de zwaartekracht hem staande houden.

Als zijn zenith
samenvalt met het nadir,
zal hij verdwijnen in zichzelf.

Tussen het ongeschreven wit.

36.608

Mijn cerebraal verdriet

2011-07-23T09:02:40+02:00

Ik verwaarloos je, mijn ratio.
Jij brede akker van het weten.
Het is uit onmacht
dat ik je achterlaat.

In de contouren van vermoeden
verschuil ik mij.
Voor de axioma's van het leven.
En twijfel is mijn laffe kameraad.

Wij dobbelen om jouw lot.
Want claimen dat waarheid niet bestaat.
Tenzij in wetten. Nooit in weten.
Dat schatplichtig is aan tijd.

En ook vergeten.

36.437

Onder de maretak

2011-07-23T09:00:42+02:00

En de drang naar het wit
bezet mijn verslaafde vingers.
De vertaling van het ongeschreven woord
impliceert het verraad aan de gedachte.

Nooit wordt ze ongeschonden
overgebracht. In geschreven neerslag.
Het schamele residu
is niet meer dan een parasiet op het papier.

En de schrijver een hakkende druïde in het verlangen.
Naar de maretak.

Een vorm van zwijgen

2011-07-23T08:56:38+02:00

Zie, hoe onmetelijk dit blanke veld is.
Die zwijgende afwezigheid van woorden.
Witte stilte van het niets. Dat ik openbreek.

Iets met niets bekleed. Een vlek van spreken.
Zonder toevoeging van enig weten.
Slechts het ontmantelen van mijn allenig leven.

Hoe dikwijls nog pleeg ik een aanslag
op dit onaantastbaar wezen.
Blad met volgeschreven leegte.

En ongeletterd zwijgen.

Alsof het nog gisteren was

2011-06-28T15:47:45+02:00

Laat mij schrijven over de liefde
die niet bestaat
tenzij in het verlangen
dat als een maretak groeit op ons gemis.

Die parasiet van de poëzie
die zich te dromen legt
in onbeslapen wit verdriet
en lakens van vergetelheid.

Ginder ver weg, ben jij mijn liefste.

In dat vreemde land
van sjofele herinneringen
waar het tocht van eenzaamheid
en de werkelijkheid verdwijnt

nog voor ze neergeschreven is.

Daar in dat onherbergzaam gebied
van wachten op Godot
vlucht ik naar Ispahaan

een beduimelde druïde op zijn solitair retour.

36.264

De schaduw van de schrijver

2011-05-05T10:07:18+02:00

Ik kan me niet voorstellen zonder.
Twijfel. En de inherente pijn.
Van het wankele weten. Van het aarzelende ambacht.
De schaduw van de schrijver. Twijfel.

Als woorden zich bevrijden.
Uit gedachten. Zich ingekapseld hebben.
In geschreven zinnen. De schuifelende schriftuur.
Het zichtbare denken.

De geboorte en het snijden. Afgesneden navelstreng.
De scheiding van de schrijver. De overgave.
De overname door de autoriteit. De lezer.

In de schaduw van de schrijver.

Gestolen tijd

2011-04-04T09:06:06+02:00

De kerkklokken herinneren mij
aan de heilige tijd van toen.
Toen de tijd nog duurde
alsof hij nooit voorbij zou gaan.

Nu heb ik het gevoel
dat ik de tijd verlies.
Hij is niet meer van mij.
Men steelt mijn zee van tijd.

Ik ben een strandjutter van de eeuwigheid.
Op zoek naar wat er overblijft.

35.915