28-07-15

Zij heeft de dood een aanzoek gedaan

 


Veel mensen schuwen me vanwege die dubbelheid. Waar ik niet voor kies.
Die er is. Een condition humaine. Een overlevingsstrategie.
Of de onontbeerlijke eigenschap van een schrijver
die aandacht moet hebben voor alle kanten van een situatie, hoe tegenstrijdig ook.

Ooit een normaal mens ontmoet? En, beviel het?
Een Bond zonder Naamslogan.
Ik maak ervan: Ooit een eerlijk mens ontmoet? En, beviel het?

De twee uitspraken zíjn even oprecht: het verlangen naar afronding
én de ontzetting over de hoge zelfmoordcijfers.
Dit is een project.

Het project bestaat uit het zoeken naar een antwoord op de vraag:
waarom wil ik mijn leven afronden?
En ook: hoe kan ik een houding, een mentaliteit, een gemoedsgesteldheid
ontwikkelen die me wegleidt van dit verlangen naar afronding?


Uit 'De dood heeft mij een aanzoek gedaan.' - Kristien Hemmerechts

 

De dokter die ik in de gang overval
is te jong. Een snaak nog.
Voor hem is de patiënt hoorbaar een product.

Met afleesbare bijsluiter.

Zijn weten is het resultaat van meten.
Moeder is een afdruk geworden
van meetresultaten.

Waaraan zij moet beantwoorden.

Zij hapt naar adem. Klaagt een monotoon
geratel als van een gebedsmolen.
Geen lucht en dus wil ze dood.

Ze is bang van de nacht.

Ondanks haar 98 moet ze nog blijven leven.
Totdat ze officieel 'gezond en wel' wordt ontslagen.
Maar nergens meer naartoe kan.

Dan mag de dood op haar aanzoek ingaan.

 

PS. Vanavond komt haar huisdokter. Nagaan of ze écht wil.

...

 

Ce soir le vent qui frappe à ma porte
 Me parle des amours mortes
 Devant le feu qui s' éteint
 Ce soir c'est une chanson d' automne
 Dans la maison qui frissonne
 Et je pense aux jours lointains ...

 

 Que reste-t-il de nos amours? - Charles Trenet

 

08:59 | Commentaren (2)

Commentaren

Vreselijke toestand die je niemand toewenst, afhankelijk zijn van de goodwill van een arts die zijn patiënten behandeld zoals een fabrieksarbeider doet met zijn moeren en bouten: zonder empathie.
Ze kunnen zich niet het leed van iedereen ter harte nemen maar een beetje, al was het maar doen alsof, medeleven tonen...moet toch kunnen?
Sterkte Uvi, dat het geen lange lijdensweg moet worden.

Gepost door: bea | 28-07-15

Reageren op dit commentaar

Dank je, Bea.

Natuurlijk schrijf ik vanuit mijn perspectief.
En gekleurd.

Misschien is het wel mijn 'ouderdom'
die geconfronteerd wordt met 'een te grote afgrond'
tussen 'leef-tijden'...

Misschien moeten zij wel 'weten-schappelijke eelt' kweken
om gevoelsmatig hun vak aan te kunnen.

Misschien maakt empathie het hen moeilijker...

PS.
Moeder weigert al dagen 's avonds te eten.
Een verpleegster liet zich achteloos en passant tegen mij ontvallen:
'we kunnen het moeilijk in haar keel steken'.

IK hoorde gekleurd: "we kunnen het moeilijk door haar strot duwen'...

Maar bedankt, Bea.
Wij zien onze moeder ook met onze herinneringen.
Zij de patiënt met zijn (haar) medische historiek.

Gepost door: dka | 28-07-15

De commentaren zijn gesloten.