27-07-15

Zomergast

Hier verberg ik me.
Tussen het wit en de stilte.
Niemand die me ziet.

Hier vecht ik.
Tegen mezelf.
De leegte die ik opblaas.

Een taalterrorist. Die implodeert.

 

 


PS.
Ik scharrel maar wat rond.
Zoals het leven is.

De contrasten en contradicties.

Ik gruwel van de media.
En hun explosies.
Van banaliteiten.

De moderne rijken en hun gelakt exhibitionisme.


PS.
Dit schreef ik op FB. Aan Marcus.
.
Pandemonium.

Zoals de kleur van m'n zwarte bergere
verschraalt onder het zonlicht,
zo verdampen mijn gedachten tot een bagatel.

Ach, waren het maar bagatelles,
dan kon ik nog één of ander oor verleiden.
Een tempel vol halfgoden.

Maar mijn zinnen lijken op het sissen
van een leeglopende band.

Ik leerde Marcus kennen in een dorp,
waar perzikbloesem over de flanken van een heuvel hangt.
Zoals een blouse over een Bourgondische boezem.

Hij vulde de zolderzaal meer dan de opgetelde som
van de anderen.
Die enkel zijn schaduw konden bevolken.

Traag als de Taag, stroomden z'n woorden
over de hoofden.
Glinsterend als witte bootjes. Op papier.

Een enkele keer mocht ik
naast de Maestro door de straten van m'n stad wandelen.
Als een koelie om koelte te wuiven over zijn présence.

Helaas, zijn z'n bestendige beloftes
als wolken aan een zomerse hemel.
Schapen die over een weide drijven.

Naar Scandinavië. Talrijk. Maar lichtjes beneveld.


PS.
Dierbare Marcus, ik liet me even gaan.
Zo gaat dat met bejaarde saters.

Schrap mij maar uit je gewijd FB-boek.
Amen.

 

 

 

11:33 | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.