09-05-15

Het verkeerde profiel


Je was een eenvoudig man in het leven.
Hij knikt.
Zo sprak ik deze ochtend tot mezelf.
Alsof ik een verre vriend was.

Jawel, maar de passanten keken naar mij
alsof ik een professor of kunstenaar was.
Het was soms moeilijk
om om te gaan met dat omhulsel van mij.

Dat aristocratische aura
dat zich rond mij genesteld had.
Als mos op een vochtig dak.

Dikwijls had ik het gevoel
mij te moeten verontschuldigen.
Omdat ik niet was wie zij in mij wilden zien.

Alsof ik mij schuldig maakte aan hun gezichtsbedrog.

En dan dacht ik aan Connie Palmen.
"Ik moet me niet gedragen als een schrijver. Ik ben een schrijfster." Deze stelling poneert ze graag ex cathedra.

Met een exquis dedain kijkt zij neer op 'lookalikes'.
Ook al zien die er uit
zoals het DNA hen voorbestemd heeft.

De predestinatie van het verkeerde profiel.

 

 

PS.
Ik sprak de gewezen rector aan in de Delhaize.
Vlakbij de broodafdeling.
'Uw zoon is een prachtige schilder.', fluisterde ik met hoorbare schroom.
'Daar moet u toch een beetje fier over zijn.'
Ik corrigeerde me meteen: 'meer dan een beetje'.

Hij wankelde. Getroffen in volle borst.
Sloeg met z'n hoofd en draaide met zijn ogen.
En jawel, hij was fier.
Even wisselden we wat woorden over
'De waanzin van het detail.' Etcetera.

"En nu wil ik weten wie u bent", stelde hij resoluut.

'Ach, Professor, niet meer dan een anonieme L-naar.
Afkomstig uit de Kempen.'

'Ik geloof u niet.', antwoordde hij gedecideerd.
Alsof ik heel wat te verbergen had.
Na wat getreuzel, stelde hij opnieuw zijn vraag.

En ik onthulde gedwee mijn onbekend maar wettelijk epitheton.
"Aha", en terwijl hij mijn voornaam en familienaam luidop
memoriseerde, gaf hij mij een hand en verdween tussen de rekken.

Ik vrees dat Google hem zal ontgoocheld hebben.

 

 42.705

 

17:44 | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.