31-10-14

Als de chrysanten bloeien

 

Hoe zij daar liggen. Uit de tijd gestapt.
En uit hun dromen.
Onder het arduin. Hun weke vacht.

Hoe zij bloeien. Narcissen nog.
In de kleur van vroeger.
Toen zij nog later moesten worden.

En verliezen wat de liefde bracht.

 

 

 

PS.

Vanmorgen schreef ik ergens:

Ik merk november
en chrysanten in je woorden.
Weet niet
wie de dode of de levende is.

PS.

En vanochtend
las ik in De Morgen:
"Durven verliezen is noodzakelijk."

Liesbet Waegemans
over haar geliefde boekendokter.

 

...

 

Sotto voce
 
Zoveel soorten van verdriet,
ik noem ze niet.
Maar één, het afstand doen en scheiden.
En niet het snijden doet zo'n pijn,
maar het afgesneden zijn.


M. Vasalis

 

 

 

 

 41575

13:18 | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.