11-02-14

Voor de enkelingen die hier langskomen

 

 

Gekeken naar de Noorse schrijver Karl Ove Knausgård.
Hij zou z'n linkerarm afhakken voor een goed boek.
Zijn tuin en de literatuur zijn z'n vluchtwegen om door het leven te geraken.

Hij gooide zijn geheimen en familie te koop
in een boek. Allemaal voor de literatuur.
Was het dit allemaal waard?

Blijkbaar kon hij niet anders. Zijn leven had geen zin
zonder deze scripta.

Hoe laf ben ik? Of hoeveel mededogen heb ik?
Maar heb ik wel 'iets' om over te schrijven? Ja, een geheim leven. Doch het openbaar maken zou een gans gezin ongelukkig maken.

En wat zou het opbrengen? Voor wie?

Neen, ik vecht 'mijn kamp' liever tegen mezelf.
De leegte, mijn leven zonder betekenis.
Niet vroeger, niet nu.

Weten dat ik elk moment moet dankbaar zijn.
En gelukkig.
Dit is de verdomde plicht. Als je de wereld in consideratie neemt.

Godzijdank slaag ik daar in. Meestal.

Ik kan intens en immens genieten. Van niets.
Van dat gigantische gedicht
dat het leven is.

Hier en nu. In dit huis.

 

 

PS.

Ondanks het feit dat ik hier bijna niet meer schrijf, komen hier dagelijks toch nog mensen over de vloer. Acht à negentien, per dag.

Wie zijn deze moedigen? Zoekers? Toevallige passanten?

PS.

Mijn geheim leven! Wat een lachertje. Ik ben tenslotte Hollande niet. En het enig excuus dat ook Knausgard aanhaalt, om zo diep te gaan, is goede literatuur.

Tja, en hoe begin je daar aan?!

 

 

 

 40444

 

19:44 | Commentaren (6)

Commentaren

Wanneer heeft ons leven betekenis, Uvi.
Voor onszelf, voor anderen.
Wat moeten we verwezenlijken, zijn ...

Ik zoek en verdwaal.
Telkens opnieuw.
Geen sporen laat ik na.
Niet in woorden, niet in bloesemende takken,
niet in stappen langs het strand.

Zonder genade van het schrijven.
Kan enkel maar lezen.
In de hoop 'het' te kunnen vullen.

de eeuwig zwervende
Nina

Gepost door: Nina | 13-02-14

Reageren op dit commentaar

Tja, Nina,

ik vrees dat we allemaal 'wandelende takken' zijn ...

En denk aan Ian Thorpe. Ooit zo beroemd en bemind.
Nu op straat gevonden.
Slachtoffer van zijn verleden, depressies en drugs...

En toch, moeten mogen wij verder ...

Gepost door: Uvi | 14-02-14

Reageren op dit commentaar

Nee geen toevallige passant. Misschien is het na veel en Vele bezoeken dat ik mij - reeds jarenlang onder de 'horizon' hier aanwezig - eens meldt:

een meisje van proletarische afkomst dat zich meldt bij de aristocraat, al is het dan ook een kleine a, tenminste als zodanig geprofileerd, maar wel... groter dan dat.

En toch mogen wij verder, al is het eeuwig zwervend langs de ongemerkt eigen gemaakte paden Nina, paden die ons hopelijk ooit 'eigen gemaakt' en dus herkenbaar kunnen zijn.

Zo niet dan leeft het leven toch wel voort en voort en ...: - ontelbare mensen zullen delfde namen nog dragen in een ander hart en een ander lichaam

Gepost door: Marieke | 19-03-14

Reageren op dit commentaar

een klein stukje denker in mij,
minder gesmaakt blijkbaar ...

dank voor je visite, Marieke.

Gepost door: Uvi | 19-03-14

Ik weet het Uvi, ik moet (moeten is dwang zei mijn moeder altijd) ik zou hier meer moeten komen, jouw woorden raken me altijd.
Moest je op Wordpress zitten ik maakte je volger en dan ziet men automatisch de nieuwe post.
Tot nog eens
Manu

Gepost door: Manu | 19-06-14

Reageren op dit commentaar

ach, ik verwaarloos deze plek ...

dank Manu.

Gepost door: Uvi | 20-06-14

De commentaren zijn gesloten.