25-04-13

Post scriptum

 

Op school stonden ze...

Op school stonden ze op het bord geschreven,
het werkwoord hebben en het werkwoord zijn;
hiermee was tijd, was eeuwigheid gegeven,
de ene werklijkheid, de andre schijn.

Hebben is niets. Is oorlog. Is niet leven.
Is van de wereld en haar goden zijn.
Zijn is, boven die dingen uitgeheven,
vervuld worden van goddelijke pijn.

Hebben is hard. Is lichaam. Is twee borsten.
Is naar de aarde hongeren en dorsten.
Is enkel zinnen, enkel botte plicht.

Zijn is de ziel, is luisteren, is wijken,
is kind worden en naar de sterren kijken
en daarheen langzaam worden opgelicht.

Eduard Hoornik


...

 

Avoir et être

Een lichaam is twee borsten.
De geest is hongeren en dorsten.

Het uitspansel van de verbeelding.
De heuvelende vlakte van masculiene begeerte.
Huid als weefsel over feminien verlangen.

Is er iets mooier
dan het lichaam van een vrouw.
In de lente van haar leven.

Men zou nog gaan geloven in het dogma
van een goddelijke Designer.
Een zinnelijk Plan. De ultieme hallucinatie.

Maar toch. Vlug komt de verzadiging.
Verzuurt het Land van melk en honig.
Slibt het gemis dicht. In sleur. Het routineuze ritueel.

En dan is het weer hongeren en dorsten.

Naar de weidse verte van het woord.
De meticuleuze hunkering naar hersenen.
Het berijden van de hippocampus.

Een festijn van klieren en kwabben.
Het melkwegstelsel van geleedpotige gedachten.
Over gewerveld verlangen.

Naar de pontificale coïtus
en de vreedzame coëxistentie
van these en antithese.

Waarin de twijfel gedijt als tijd in eeuwigheid.

 

 

PS.
Mijn begeerte is zinnelijk tastbaar.
Mijn verlangen is goddelijk onaanraakbaar.
Lichaam en ziel.

Een schitterend gebrek: mens.

 

 

18:35 | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.