23-07-11

Mijn cerebraal verdriet


 


Ik verwaarloos je, mijn ratio.
Jij brede akker van het weten.
Het is uit onmacht
dat ik je achterlaat.

In de contouren van vermoeden
verschuil ik mij.
Voor de axioma's van het leven.
En twijfel is mijn laffe kameraad.

Wij dobbelen om jouw lot.
Want claimen dat waarheid niet bestaat.
Tenzij in wetten. Nooit in weten.
Dat schatplichtig is aan tijd.

En ook vergeten.

 

36.437

09:02 | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.