19-09-10

De witte zee


Als een dode vogel
met open vleugels
en geloken ogen

ligt dit gedicht
gestrand
aan de voeten van de zee

dat eeuwig nest
van gaan
en komen

een vroege jutter
van aangespoelde woorden
neemt het mee

op tafel vouwt hij het wit weer open.

 

 

 

 34.053

 

11:04 | Commentaren (4)

Commentaren

Dag Uvi,

Als we maar door blijven graven, zo bleef ik er bij stil staan. Vind het erg mooi..voelde de wind door mijn haar.

Gepost door: Fleur | 20-09-10

Reageren op dit commentaar

Dierbare Fleur,

ik ben even niet mee.
'Graven' ? Jutten?

Gepost door: Dag Fleur | 22-09-10

Reageren op dit commentaar

Hoi..

Graven- (op)zoeken.
Drukte me misschien wat al te rigoureus uit.
Het is geen waarheidsgetrouwe omschrijving.
En moet eerlijk bekennen dat wat ik soms lees
niet altijd even goed in woorden om kan zetten.
Hoe omschrijf je de zucht die je ontglipt,
na het lezen van een gedicht.
Herinner me dat ik er mee worstelde.
Met je opmerkzame blik las je het.

Dag..

Gepost door: Fleur | 23-09-10

Reageren op dit commentaar

Ja lieve Uvi,

Dat gaat soms met een weblog, ik zie geen @mail link dus maar zo:
Menno was spoorloos en is uiteindelijk kort voor de noodsprong in het duister, naar een gesloten afdeling gebracht. Menno is een vriend, niet meer, ook niet minder.
Walter is een nieuw mens in mijn leven (ik in het zijne) en die paddenstoelenbosdag was de eerste kennismaking...
Twee zielsverwanten vonden elkaar. Geen prins en prinses, maar gewone mensen die in de natuur stilstaan bij het grootse kleine....

lieve groetjes
ank

Gepost door: ank | 24-09-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.