16-09-10

Niet het pakje, maar de verpakking


Onze navelstreng is blauw. Van woorden.
En blank. Van interpretatie.
Ik kan niet schrijven zoals jij leest.

Daarstraks op Klara hoorde ik mijn bejaard adagium.
Niet het 'Wat' telt, maar het 'Hoe'.
Het ging over het onderscheid in de muziek. Klassiek, pop, etc.

Niet de noten waren van belang, maar de uitvoering.
En de ontroering.
Ook in de bellettrie geldt deze wet.

Het verhaal (wat) is zo oud als het leven en de liefde.
De overbrugging van geboorte naar dood.
Onveranderlijk en eeuwig.

Maar de reis is telkens anders.
Zoals de noten van een lied. De melodie (hoe).
En hoe wij zingen. Onderweg.

Ik schrijf niets nieuw. Ik heb niets te vertellen.


...


Uit: 'Het boek der rusteloosheid'.
"... en als ik daarin niets vertel, komt dat doordat ik niets te vertellen heb." .
Fernando Pessoa-

 

 

 

34.000

14:36 | Commentaren (3)

Commentaren

Gelijk heb je.
Dat we in onze levens zo oud zijn als het leven zelf, is voor mij een troost.
Dat we elk apart zingen en schijnen is dat evenzeer.
Wij verdwijnen in het hele grote.
Maar het hele grote kan ook in ons.
Als het niet zo'n moeilijk woord was, spraken we van liefde.

mvg
G

Gepost door: Guido Vanhercke | 17-09-10

Reageren op dit commentaar

ik heb ook niets te vertellen,
ach....
het gaat ook niet eens om de eerste en de laatste letter
maar alles
er tussenin!

Gepost door: ank | 17-09-10

Reageren op dit commentaar

ik heb ook niets te vertellen,
ach....
het gaat ook niet eens om de eerste en de laatste letter
maar alles
er tussenin!

Gepost door: ank | 17-09-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.