16-08-10

Je en jij, wordt al vlug 'gejouw'...


Natuurlijk is 'jij en jou' geen garantie
voor genegenheid.
Was er vroeger misschien te veel en te lang u,
dan wordt vandaag al (te) vlug de 'aura'
afgetast en aangetast.

Onze persoonlijke voornaamwoorden
hebben hun voornaamheid verloren, vermoed ik.

Op een dorp was u voorbehouden aan de notabelen.
Buren en boeren onder elkaar, zouden u
zelfs hebben aangevoeld als een 'onvriendelijke' bejegening.

Blijft de vraag: wanneer u zachtjes overgaat in jij,
zonder te bruskeren of over te hellen naar de andere kant.
Is de schrijver dan op weg naar 'ongewenste intimiteiten'?

Ik vermoed dat 'tijd', gids en bemiddelaar is.
De kentering kan ook een onbewaakt moment zijn,
wanneer de vingers zich vergissen, beginnen te mengelen.
En de consequente u wordt opgelorpt via de inconsequentie tot een jij. Met de inhoudswaarde van een u.

Wanneer zullen we elkaar schrijven en 'jij-en'?

 

 

10:42 | Commentaren (3)

Commentaren

Ik weet nog heel goed bij een eerste reactie die ik
onder een van je gedichten plaatste,
dat ik in dubio stond niet wist wat het moest worden.
En nog altijd als ik je of jou neerschrijf rijst er een beetje twijfel.
Kom er niet echt uit, maar een verhelderende blik gunde je me.
Een mooi stukje, dank u of een dankjewel.
Omzeil het ook wel eens door dan te zeggen,
Las het graag of met plezier gelezen.
Gelukkig maar.

Gepost door: Fleur | 18-08-10

Reageren op dit commentaar

Ach, Fleur, jij of u,
het maakt niet uit. Wél dat je schrijft en wàt je neerpent.

Hartelijk dank voor zovele jaren waardering!

Gepost door: Dag Fleur | 18-08-10

Reageren op dit commentaar

Weet U, Uvi,

Het wordt lastiger wanneer men
"U, mevrouw" tegen mij zegt...
"Kom maar hier, jij meisje"
klinkt wel vrolijker, niet dan????

Gepost door: ank | 18-08-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.