01-08-10

Ding an sich


De conversatie tussen twee hersenkwabben,
in deze virtuele wereld,
is een heerlijk afgeleid produkt 'der reinen Vernunft.'

De mens ontbladerd van zijn lichamelijke taal.
Geen drempel meer door geur of kleur, klank of kleding,
maar gespreksgenoten zonder de fysieke kenmerken van geslacht.

De mens herleid tot zijn wezenlijke substantie: hersenen,
habitat van ratio en emotie. En taal
die het cerebrale bevrijdt uit zijn doofstomme massa.

Het is dan ook een voorrecht en een genoegen
iemand te ontmoeten die compatibel is
met het patrimonium van je geest.

En z'n huisgenoot, de ziel.

...

Natuurlijk, is bovenstaande uitspraak niet (helemaal) correct*.

Wij kleden onbewust de hersenkwabben aan.
Geven ze een stem en een genus,
boetseren een corpus met een wazig gelaat.

Een proces waarin verlangen en herinneringen
het protret op het canvas uitstrijken.

En zo krijgen de zinnen weer ongewild een gezicht.
Van het onzichtbare.

 

 

PS.

Als u een toevallige passant bent en tevens een geschoold filosoof,
dan zal u met een vliegenmepper dit soort errata deskundig dood meppen.
Deze tekst is dan ook niet bedoeld voor emeriti,
doch enkel voorbehouden aan dichterlijke dromers.

*(wetenschappelijk)

 

10:10 | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.