30-07-10

Dikmakers.


Ik blijf ze benijden.

De schrijvers die ijsheldere zinnen neerpennen
zonder dat ze kil worden.
Ze snijden de kleur uit hun woorden weg.
En wat overblijft is de koele essentie.

Geen schabouwelijk skelet,
maar een overweldigende constructie.
Van ideeën. Een verhaal. Een gedicht.

Zelf ben ik barok. Een stukadoor en z'n ornamenten.
Ik vermoed dat de reden ligt bij m'n gevoel.
De ratio gedomineerd door de emotie.

Ik schrijf geen substantief of ik plak er
wel een adjectief voor.
Net of het ascetische zwart-wit niet voldoende is.
Te schraal.

Ik vrees echter een nog frappantere oorzaak.
Mijn ideetjes zijn zo iel
dat ik ze wens aan te dikken.

Dikke noot, magere pit.

 

20:27 | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.