10-07-10

Schrijven is schaatsen


Alsof ze pirouettes draaien
op een bevroren vijver.
Zo ijshelder en lichtvoetig zeldzaam
krassen sommige schrijvers

hun naam op onsterfelijk papier.

Zelf ben ik een trage kapper
van bevroren beelden.
Met voorzichtige vingers
en hakkelende aarzelingen

gestotter in de nabije verte.

 

19:11 | Commentaren (1)

Commentaren

Beste Petit Prince, waarom komt het ogenschijnlijk trage vakwerk van uw handen mij eerlijker en warmer voor dan het ijshelder en lichtvoetig van sommige schrijvers..?
Ook al doelt u daar op iets, uit uw belezenheid en leeservaring, dat bijzonder moet zijn.

U wilde zich niet verlaten op een schrijvertje, de zomerse tegenhanger van het schaatsen. Door 'bevroren' in de tweede regel weg te laten zou u die mogelijkheid nog open kunnen laten. Uit de volgende regels wordt duidelijk dat het wel om 'bevroren' móet gaan, anders geen schaatsen maar zeldzaam verzuipen.. Het roerloze van bevroren gras, of rijp op de takken denk ik er ook bij en dat is zachter, en stiller.

'In de nabije verte' vind ik prachtig - de dagende woorden (geleend van Louise..), het naderen van de horizon, een ijl geluid dat overeind blijft vanwege de stilte; op 'onsterfelijk papier', dat is intrigerend.

De tijd van onsterfelijke 'dragers' is al lang voorbij, ook al kunnen we nog steeds perkament en andere
materialen maken die eeuwen meegaan. Maar voor nu overheerst de vluchtigheid, toch..?
Het brengt mij persoonlijk bij de gedachte dat een 'gegeven' gedicht, ontstaan uit de ervaring en indrukken en gegoten in een unieke vocabulaire iets van onsterfelijkheid heeft, want in zekere zin één met de persoon die het maakte, en mogelijk één met de lezer die erdoor geraakt is. Het doorgeven houdt een keer op, maar de impact heeft iets onsterfelijks, bedoel ik.

Mooie regels van u, dank u.. en hartelijke groet,
oestha.

Gepost door: oestha | 14-07-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.