Zie het woord. Het lichaam van de schrijver.
Hij ademt het alfabet. In en uit.
Zijn amechtig verlangen om te bestaan.

Want hij is slechts wat hij schrijft.
Je ziet hem enkel doorheen het licht van zijn zinnen.
Op het altaar van papier. De toog van zijn betoog.

Ex cathedra predikt hij het dogma van zijn geloof.
In zichzelf. Voor de onfeilbare lezer.

Dag late lezer,

In dit treurgebied van ongelezen woorden,
verdwaalt nu en dan een laatavondlezer.

Misschien is hij wel een gekwelde ziel,
of een fragiel fantoom.

Maar in het licht van zijn geloken ogen
tracht ik dan de weg te vinden

naar de dichter ...

Dag vuurtoren.

Jouw geur ligt
lui gesluierd
tussen m'n lauwe lakens

ik leg me
in je achtergebleven armen
en ruik genot

het spelt
jouw naam
ik hoor je gaan

deze kamer
is slechts een verhaal
waarin jij telkens weer

de woorden schrijft
en mijn zinnen
in je lichaam leest

je lacht letters
en komt klaar
in een jubelende taal

Gisteren heb ik God gezien
Hij lag besneeuwd te slapen
onder het vel van zijn kerkgewelf

En goddelijke dichters
schreven op Zijn huid
de tijd vol poëzie

Zijn Woord scheen over landen
van verwondering in mensentaal gekneed
getekend op muziek

Graag had ik geloofd
wat Hij mij wilde zeggen
maar letters braken zonder licht

En buiten hing de lucht te klagen
van grijs verdriet
over daken en dagen

en het niets.

Ik min het trage
in het vage
van elke vrouw

de voile over het verlangen

en vooral de magie
van het vermoeden
vooraleer het schrale weten

desastreus de sluier openrijt.

Ze dronken gulzig
uit hun lippen
bedrogen woorden.

De geur van het geheugen
hing hoog nog
in de bloesemende bomen.

Toen zij roekeloos
reeds een ander
in de ogen keek.

De kerselaren hingen breed
als een verrimpeld bruidskleed
over vervlogen dagen.

Nog even leken
haar armen te aarzelen
voor zij in de spiegel staarde.

Gebroken wit
en rood van kersen
was alles wat haar ogen zagen.

Zal ik het licht vangen
voor je dode ogen
en de stilte van de avond
tot aan je oren dragen

een zucht van de wind
op je lippen laten sterven
en het rood van de horizon
doorheen je haren verven

zal ik eindeloos luisteren
naar je laatste adem
en hem bewaren voor later

als herinneringen verdwalen
in oude dagen van verlangen
en de geur van vers gedolven graven

zal ik ...

De trein ratelt niet
over de keien
van m'n dorp.

Hij ijlt.
Langs lange lijnen
naar de horizon.

Trekt sporen
door het land.
Van wijze koeien.
En hopen tramelant.

Hij danst en walst.
Hij zingt en swingt.
Een kind. Aan het venster
van het leven.

Hij reist.
De einder
achterna.

Naar het begin.
 

Hoe gewillig ze zich laat openen.
Door mijn handen.
Ik voel haar huid. Glad gestreken.
Ze geeft zich prijs.

Meer nog. Ze neemt bezit van mij.
Overvalt me met haar zwart bedrukte kanten.
Langoureuse lingerie van letters.
Ze ontbloot haar woorden.

Ik bloos. Ben een jongen.
Oud verloren. Verslingerd aan haar boorden.
Van weidse verten. Vertelde dromen.
Ze plant zich op mijn schoot.

Ik draai haar om. En om.
Bekijk haar. Kolom na kolom.
Betast haar. Van noord naar zuid.
Van oost naar west. Ik lees ze uit.

Een uitgelezen woensdag.