24-03-12
Woorden sterven ook
Het eeuwig tijdelijke en het hedendaagse.
'Het wat en hoe'.
Vorm en inhoud.
'Het wat' kennen we:
geboorte en dood, liefde en lust.
Eros en thanatos.
Voor een late middeleeuwer
of een vroege vijftiger: steeds hetzelfde.
Een perpetuum mobile.
'Het hoe'
is telkens verschillend.
Beatrijs schreef anders dan
pakweg 'de nachtburgemeester van Rotterdam'.
Maar wel over 'hetzelfde'.
Het hoe
maakt door muziek en tekst,
een liedje hedendaags.
Het maakt van ons wie we zijn.
'Hoe' we omgaan met vreugde en verdriet,
het leven en de liefde.
37.454
19:34 Gepost in Dagboek | Commentaren (0) |
23-03-12
Brief aan mijn intellectuele analfabeet
Mijn lieve kleine aristocraat,
Ach, wat schiet er nog van je over.
Veel wit.
Weinig woorden.
En toch, en toch
ben jij een stuk van mij.
Die intellectuele dromer.
Mijn kleine analfabeet.
Hoe leer ik je zwijgen.
Diep down under
in mijn hunker. Mijn tederste bunker.
37.401
10:33 Gepost in Brieven, Dagboek | Commentaren (4) |
28-01-12
Het journaille
Laat de scherpte niet vertragen
tot het populisme
de afgerichte woorden
voor het volk
de plenaire akkoorden
van herhaling
door de mediatieke gebedsmolens
op de vrijdagmarkt
met z'n gekloonde visies
muskieten rond het hoofd
van de Moloch
de absolute waarheid
van de verlichte journalist.
37.235
11:53 Gepost in Actualiteit, Dagboek | Commentaren (0) |
27-01-12
De blauwe seriewoordenaar
Hoe ze zich verzetten
weigeren het wit te betreden
een verzetsdaad
van ongelezen helden
verzetsstrijders tegen de vervuiling
van het woord
gladiatoren van het geloof
in de traagheid
van de rijping
en hoe ik ze dan toch
naar de slachtbank leid
zonder gemekker
het blauwe bloed laat stromen.
37.223
12:10 Gepost in Dagboek, Met een p geschreven | Commentaren (0) |
26-01-12
Wat overblijft
Laat mij dit schrijven
lees mij leeg
en vul de woorden
met om het even wat
ze zijn voor jou
en van jou
gekregen
ik behoud het wit wel
dat zich tussen de regels
legt
ongeschreven en ongelezen
het begin
dat er altijd al was
overgebleven.
37.213
12:54 Gepost in Brieven | Commentaren (1) |
02-01-12
De staat der dingen
2011. Was het een nuloperatie?
Voor 'Standard & Poor's' besta ik niet.
Tenzij als een ongekende factor.
Eén van de machtelozen der aarde.
Die zij meten om te weten.
Wij weten ondertussen
hoe misdadig zij de mens ontmantelen.
En zelfs de staten.
En meen niet dat ik dit zomaar
en met een obstinaat gebrek aan kennis zeg.
Ik ging ze namelijk elders lenen.
Om ze hier te exposeren.
Als een wet.
Een overtreding op het humane.
Geef je zelf een nieuwjaarscadeau.
Van niveau.
En luister een uur lang naar:
psychoanalyticus Paul Verhaeghe.
En hoe we overeind kunnen blijven
in onze veeleisende en competitieve maatschappij.
Voor een menselijk 2012!
http://radio.klara.be/radio/10_programmas.php?datum=12010...
37.111
20:36 Gepost in Actualiteit | Commentaren (1) |
10-09-11
De inertie van een trage minnaar
En elke dag
verzamelt er zich meer traagheid
rondom hem.
In de ochtend
huppelt zijn schaduw hem nog springerig vooruit.
Naar de avond
lijkt hij wel een kind dat niet gaan slapen wil.
Ooit
weet de trage minnaar
zal de zwaartekracht hem staande houden.
Als zijn zenith
samenvalt met het nadir,
zal hij verdwijnen in zichzelf.
Tussen het ongeschreven wit.
36.608
09:34 Gepost in Dagboek | Commentaren (5) |
23-07-11
Mijn cerebraal verdriet
Ik verwaarloos je, mijn ratio.
Jij brede akker van het weten.
Het is uit onmacht
dat ik je achterlaat.
In de contouren van vermoeden
verschuil ik mij.
Voor de axioma's van het leven.
En twijfel is mijn laffe kameraad.
Wij dobbelen om jouw lot.
Want claimen dat waarheid niet bestaat.
Tenzij in wetten. Nooit in weten.
Dat schatplichtig is aan tijd.
En ook vergeten.
36.437
09:02 Gepost in Dagboek | Commentaren (0) |
Onder de maretak
En de drang naar het wit
bezet mijn verslaafde vingers.
De vertaling van het ongeschreven woord
impliceert het verraad aan de gedachte.
Nooit wordt ze ongeschonden
overgebracht. In geschreven neerslag.
Het schamele residu
is niet meer dan een parasiet op het papier.
En de schrijver een hakkende druïde in het verlangen.
Naar de maretak.
08:59 Gepost in Dagboek | Commentaren (2) |
Een vorm van zwijgen
Zie, hoe onmetelijk dit blanke veld is.
Die zwijgende afwezigheid van woorden.
Witte stilte van het niets. Dat ik openbreek.
Iets met niets bekleed. Een vlek van spreken.
Zonder toevoeging van enig weten.
Slechts het ontmantelen van mijn allenig leven.
Hoe dikwijls nog pleeg ik een aanslag
op dit onaantastbaar wezen.
Blad met volgeschreven leegte.
En ongeletterd zwijgen.
08:56 Gepost in Dagboek | Commentaren (0) |
28-06-11
Alsof het nog gisteren was
Laat mij schrijven over de liefde
die niet bestaat
tenzij in het verlangen
dat als een maretak groeit op ons gemis.
Die parasiet van de poëzie
die zich te dromen legt
in onbeslapen wit verdriet
en lakens van vergetelheid.
Ginder ver weg, ben jij mijn liefste.
In dat vreemde land
van sjofele herinneringen
waar het tocht van eenzaamheid
en de werkelijkheid verdwijnt
nog voor ze neergeschreven is.
Daar in dat onherbergzaam gebied
van wachten op Godot
vlucht ik naar Ispahaan
een beduimelde druïde op zijn solitair retour.
36.264
15:47 Gepost in Brieven | Commentaren (4) |
05-05-11
De schaduw van de schrijver
Ik kan me niet voorstellen zonder.
Twijfel. En de inherente pijn.
Van het wankele weten. Van het aarzelende ambacht.
De schaduw van de schrijver. Twijfel.
Als woorden zich bevrijden.
Uit gedachten. Zich ingekapseld hebben.
In geschreven zinnen. De schuifelende schriftuur.
Het zichtbare denken.
De geboorte en het snijden. Afgesneden navelstreng.
De scheiding van de schrijver. De overgave.
De overname door de autoriteit. De lezer.
In de schaduw van de schrijver.
09:16 Gepost in Dagboek | Commentaren (2) |
04-04-11
Gestolen tijd
De kerkklokken herinneren mij
aan de heilige tijd van toen.
Toen de tijd nog duurde
alsof hij nooit voorbij zou gaan.
Nu heb ik het gevoel
dat ik de tijd verlies.
Hij is niet meer van mij.
Men steelt mijn zee van tijd.
Ik ben een strandjutter van de eeuwigheid.
Op zoek naar wat er overblijft.
35.915
09:06 Gepost in Dagboek | Commentaren (3) |
26-01-11
Dilemma
En op de lippen
van haar rede
zocht ik naar de hunker
het duiken
in het blauw
zonder boeien van berouw
noch het weten
van het meten
alleen de twijfel
dogmatisch trouw.
35.600
08:21 Gepost in Brieven | Commentaren (2) |
22-01-11
De manke metafoor
Hoeveel beelden ook
ik uit je kap
ze naderen je niet
blijven vreemdelingen
aan de grens
van mijn verbeelding
geen tol-k verschalkt
de douaniers
mijn ogen smokkelen
je niet de wereld in.
35.536
12:46 Gepost in Brieven | Commentaren (3) |
07-01-11
Aas
Hoe tijd afstand wordt
niet in dagen
maar in ongesproken woorden
hoe huid onbewoonbaar wordt
voor vingers die zich verschuilen
in verdwijnen
omdat ze anders huilen
als hyena's
voor kadavers
roofdieren van sleur
lust tot op het bot afgekloven
lasten van plezier.
...
Afstand, afstand, altijd worden wij gekwetst door de afstand die ons scheidt van... ja, waarvan? Van de onmiddellijkheid die blijkbaar als een droom ons leven achtervolgt. Wij willen die onmiddellijkheid; wij willen samenvallen met onze woorden en onze handelingen, met de dingen en mensen die ons omringen, en beseffen dagelijks het onvermogen van teksten en relaties en daden om onze afzonderlijkheid op te kunnen heffen.
Uit "Dagboek van een dichter - Pag. 474 - Leonard Nolens"
22:23 Gepost in Dagboek | Commentaren (1) |
03-01-11
Vandaag of morgen
Laten wij het vergeten
als een deken
over ons verleden leggen
de woorden die jij inhaleerde
en mij in de oren blies, ach,
gisteren kan nog wel genezen
van het gemis
dat jij serveerde aan tafel
in de zetel en in bed
het verlangen dat je achterliet
blijft als een splinter
in mijn morgen steken
niemand die vandaag nog kust.
35.343
14:34 Gepost in Liefde | Commentaren (1) |
17-12-10
Het trage land
Niet het wit op late wegen,
maar de tijd in dit huis.
Hoe stilte
over trappen schuifelt.
Onder een luifel van allenigheid.
Die luistert
naar het vallen van de avond.
Geruisloos gebed van desolate twijfel.
Het herinrichten
van herinneringen. Uit de slaap
van het verleden.
De volmaakte tijd.
Hoe alles was geweest dat nooit begonnen was.
35.253
20:43 Gepost in Brieven | Commentaren (1) |
20-11-10
Kerkhofbloemen
Hoe het kerkhof
bloemen tekent op mijn huid
ingepalmde handen
velden van verleden tijd
hoe herinneringen
rimpelen
achter mijn ingedutte ogen
kraaienpootjes van vergeten tijd
straks, hoor ik het afscheid
sloffen op weg naar Ispahaan
over paden van voltooid geleden tijd
de tuinman wiedt nog wat er overblijft.
34.996
19:06 Gepost in Dagboek | Commentaren (3) |
26-10-10
Les nuits blanches
Toen was tijd
nog ons enig bezit
van bed naar bad
en de verhalen
van onze lakens met
menig hongerige trip
en de woorden
die we spaarden
voor later
wanneer de dagen
niet meer spraken
en tijd
ons armer maakte.
34.762
09:45 Gepost in Met een p geschreven | Commentaren (2) |
De passerende spiegel
Zij schreed
door de lichtheid van haar bestaan.
En het stadspark.
Als de wind
die bomen beroerde.
Hoog en afstandelijk.
Zij keek
diep in zichzelf.
Naar het leven.
Als een narcis
in de vijver.
Op zoek naar een ego.
09:43 Gepost in Dagboek | Commentaren (0) |
15-10-10
Alfabed
Als het laat is
komen de woorden niet.
Ze liggen dan te slapen, vermoed ik,
als een dakloze ergens op een bank.
Een dakloos woord.
Hoevele heb ik een nest gegeven?
Een plek.
Waar ze nooit eerder waren.
Waar ze samen hurkten in een zin.
Hoe ze betekenis gaven aan elkaar.
En als dan de gasten kwamen,
lezers die een ticketje namen
bij de teller, dan zag ik ze oplichten.
Alsof iemand ze bij hun naam riep.
Een naam om te bestaan.
34.633
22:01 Gepost in Dagboek | Commentaren (4) |
08-10-10
Tot rozen ons zullen toedekken
Mijn metgezel,
kom, leg je weemoed
in mijn schoot
hoe wij daar ooit samensmolten
onscheidbaar tot de dood
en kinderen als herinneringen
doopten in het trage water
van later en als en ooit
tot aan de open tombe
wanneer rozen ons bedekken.
34.514
10:50 Gepost in Met een p geschreven | Commentaren (0) |
07-10-10
Verder dan de jaren
Hoe zou ik de liefde durven aanraken
met eelt op mijn gehavende vingers,
het verlangen verstikt
in de klauwen van het roofdier:
de meedogenloze sleur
tussen tafel en bed,
tranen en ingeslikte woorden,
de woede van de gewenning,
alleen het gemis intact
zo wikkelt een man de liefde
in een lijkwade
en de vrouw haar verdriet
in een bruidssluier
zonder dat iemand het ziet.
34.494
20:34 Gepost in Dagboek | Commentaren (2) |
02-10-10
De onmogelijke verzoening
Barok en minimalisme.
De sobere ontroering
van wat weggelaten is.
Het lijkt me water en vuur.
Maar zo herken ik me. Helaas.
Te veel zoeken. Te weinig schrappen.
Het heldere kale
dat toch warmte genereert.
Ik vecht om mezelf te verliezen.
Tot het laatste punt.
34.377
09:16 Gepost in Brieven | Commentaren (1) |
30-09-10
Herinnering
Slapen in het hoofd
van een jonge psychologe.
Zonder wakker te worden.
Maandenlang. Als een bevroren beeld.
Ergens boven haar ogen.
Weggedoken.
Terwijl we iets deelden.
Dat ingeslapen was.
Tot ze me op de bus zag.
Onlangs. En zij met mij
plots in de Delhaize
opnieuw mandarijntjes zocht.
We reden samen met de bus.
Ik een oude heer in haar geheugen.
Zij sliep nog vredig jong. In mijn verleden.
Tot ze mij gisteren hier schreef.
En ik samen met haar
weer mandarijntjes kocht.
Straks nestelt de geur
zich in een herinnering.
34.322
09:17 Gepost in Dagboek | Commentaren (5) |
19-09-10
De witte zee
Als een dode vogel
met open vleugels
en geloken ogen
ligt dit gedicht
gestrand
aan de voeten van de zee
dat eeuwig nest
van gaan
en komen
een vroege jutter
van aangespoelde woorden
neemt het mee
op tafel vouwt hij het wit weer open.
34.053
11:04 Gepost in Met een p geschreven | Commentaren (4) |
16-09-10
Niet het pakje, maar de verpakking
Onze navelstreng is blauw. Van woorden.
En blank. Van interpretatie.
Ik kan niet schrijven zoals jij leest.
Daarstraks op Klara hoorde ik mijn bejaard adagium.
Niet het 'Wat' telt, maar het 'Hoe'.
Het ging over het onderscheid in de muziek. Klassiek, pop, etc.
Niet de noten waren van belang, maar de uitvoering.
En de ontroering.
Ook in de bellettrie geldt deze wet.
Het verhaal (wat) is zo oud als het leven en de liefde.
De overbrugging van geboorte naar dood.
Onveranderlijk en eeuwig.
Maar de reis is telkens anders.
Zoals de noten van een lied. De melodie (hoe).
En hoe wij zingen. Onderweg.
Ik schrijf niets nieuw. Ik heb niets te vertellen.
...
Uit: 'Het boek der rusteloosheid'.
"... en als ik daarin niets vertel, komt dat doordat ik niets te vertellen heb." .
Fernando Pessoa-
34.000
14:36 Gepost in Dagboek | Commentaren (3) |
10-09-10
Zoveel woorden heb ik gesproken
en verloren
laat ons leren spreken
door te zwijgen
om niet te verliezen
wat we willen zeggen
of toedekken
zoiets als treurnis
waarvan de taal
tranen zijn
die je niet ziet
het wit van handen
en gesloten lippen
rond de klippen van verdriet.
33.909
11:04 Gepost in Liefde | Commentaren (3) |
02-09-10
Ondermaanse twijfel
Dag ondermaatse aristocraat,
Nu en dan, wil ik je schrappen.
Uit het repertorium van m'n vingers.
En toch, maak je deel uit van mij.
Dàt onbestemde verlangen
naar elitaire schoonheid.
Niet dat proletarische tijdverdrijf.
Niet dat modieuze manke.
Het doden van de tijd.
Het vullen van leegte. Zonder inhoud.
De eeuwigheid is nog te kort.
Te weinig tijd.
Voor al wat ik verlang.
Ik schrijf je levend, nu en dan.
Als weemoed weer over mij drijft.
33.773
09:51 Gepost in Brieven | Commentaren (1) |