07-10-15

De andere man

 

 

Bedachtzaam bezoek ik je.
Mijn denkende plek.
Waar ik tracht de ontbladerde ratio
een plaats te geven.

Bij mezelf. Een schaduwvlek.

Onder het felle licht
van mijn emoties.
Elders. Daar waar ik roerloos reis.

Naar mezelf.

Een vreemde man.
Die van ochtend naar avond
muteert. Schommelt. Al naargelang.

De golven van z'n gevoelens.

 

PS.
Zelden. En zeldzaam.
Mag ik je zo benaderen.
Een ademtocht.

Ik laat je niet los, mijn denkend alter ego.

 

 

15:38 | Commentaren (0)

28-07-15

Zij heeft de dood een aanzoek gedaan

 


Veel mensen schuwen me vanwege die dubbelheid. Waar ik niet voor kies.
Die er is. Een condition humaine. Een overlevingsstrategie.
Of de onontbeerlijke eigenschap van een schrijver
die aandacht moet hebben voor alle kanten van een situatie, hoe tegenstrijdig ook.

Ooit een normaal mens ontmoet? En, beviel het?
Een Bond zonder Naamslogan.
Ik maak ervan: Ooit een eerlijk mens ontmoet? En, beviel het?

De twee uitspraken zíjn even oprecht: het verlangen naar afronding
én de ontzetting over de hoge zelfmoordcijfers.
Dit is een project.

Het project bestaat uit het zoeken naar een antwoord op de vraag:
waarom wil ik mijn leven afronden?
En ook: hoe kan ik een houding, een mentaliteit, een gemoedsgesteldheid
ontwikkelen die me wegleidt van dit verlangen naar afronding?


Uit 'De dood heeft mij een aanzoek gedaan.' - Kristien Hemmerechts

 

De dokter die ik in de gang overval
is te jong. Een snaak nog.
Voor hem is de patiënt hoorbaar een product.

Met afleesbare bijsluiter.

Zijn weten is het resultaat van meten.
Moeder is een afdruk geworden
van meetresultaten.

Waaraan zij moet beantwoorden.

Zij hapt naar adem. Klaagt een monotoon
geratel als van een gebedsmolen.
Geen lucht en dus wil ze dood.

Ze is bang van de nacht.

Ondanks haar 98 moet ze nog blijven leven.
Totdat ze officieel 'gezond en wel' wordt ontslagen.
Maar nergens meer naartoe kan.

Dan mag de dood op haar aanzoek ingaan.

 

PS. Vanavond komt haar huisdokter. Nagaan of ze écht wil.

...

 

Ce soir le vent qui frappe à ma porte
 Me parle des amours mortes
 Devant le feu qui s' éteint
 Ce soir c'est une chanson d' automne
 Dans la maison qui frissonne
 Et je pense aux jours lointains ...

 

 Que reste-t-il de nos amours? - Charles Trenet

 

08:59 | Commentaren (2)

27-07-15

Zomergast

Hier verberg ik me.
Tussen het wit en de stilte.
Niemand die me ziet.

Hier vecht ik.
Tegen mezelf.
De leegte die ik opblaas.

Een taalterrorist. Die implodeert.

 

 


PS.
Ik scharrel maar wat rond.
Zoals het leven is.

De contrasten en contradicties.

Ik gruwel van de media.
En hun explosies.
Van banaliteiten.

De moderne rijken en hun gelakt exhibitionisme.


PS.
Dit schreef ik op FB. Aan Marcus.
.
Pandemonium.

Zoals de kleur van m'n zwarte bergere
verschraalt onder het zonlicht,
zo verdampen mijn gedachten tot een bagatel.

Ach, waren het maar bagatelles,
dan kon ik nog één of ander oor verleiden.
Een tempel vol halfgoden.

Maar mijn zinnen lijken op het sissen
van een leeglopende band.

Ik leerde Marcus kennen in een dorp,
waar perzikbloesem over de flanken van een heuvel hangt.
Zoals een blouse over een Bourgondische boezem.

Hij vulde de zolderzaal meer dan de opgetelde som
van de anderen.
Die enkel zijn schaduw konden bevolken.

Traag als de Taag, stroomden z'n woorden
over de hoofden.
Glinsterend als witte bootjes. Op papier.

Een enkele keer mocht ik
naast de Maestro door de straten van m'n stad wandelen.
Als een koelie om koelte te wuiven over zijn présence.

Helaas, zijn z'n bestendige beloftes
als wolken aan een zomerse hemel.
Schapen die over een weide drijven.

Naar Scandinavië. Talrijk. Maar lichtjes beneveld.


PS.
Dierbare Marcus, ik liet me even gaan.
Zo gaat dat met bejaarde saters.

Schrap mij maar uit je gewijd FB-boek.
Amen.

 

 

 

11:33 | Commentaren (0)

09-05-15

Het verkeerde profiel


Je was een eenvoudig man in het leven.
Hij knikt.
Zo sprak ik deze ochtend tot mezelf.
Alsof ik een verre vriend was.

Jawel, maar de passanten keken naar mij
alsof ik een professor of kunstenaar was.
Het was soms moeilijk
om om te gaan met dat omhulsel van mij.

Dat aristocratische aura
dat zich rond mij genesteld had.
Als mos op een vochtig dak.

Dikwijls had ik het gevoel
mij te moeten verontschuldigen.
Omdat ik niet was wie zij in mij wilden zien.

Alsof ik mij schuldig maakte aan hun gezichtsbedrog.

En dan dacht ik aan Connie Palmen.
"Ik moet me niet gedragen als een schrijver. Ik ben een schrijfster." Deze stelling poneert ze graag ex cathedra.

Met een exquis dedain kijkt zij neer op 'lookalikes'.
Ook al zien die er uit
zoals het DNA hen voorbestemd heeft.

De predestinatie van het verkeerde profiel.

 

 

PS.
Ik sprak de gewezen rector aan in de Delhaize.
Vlakbij de broodafdeling.
'Uw zoon is een prachtige schilder.', fluisterde ik met hoorbare schroom.
'Daar moet u toch een beetje fier over zijn.'
Ik corrigeerde me meteen: 'meer dan een beetje'.

Hij wankelde. Getroffen in volle borst.
Sloeg met z'n hoofd en draaide met zijn ogen.
En jawel, hij was fier.
Even wisselden we wat woorden over
'De waanzin van het detail.' Etcetera.

"En nu wil ik weten wie u bent", stelde hij resoluut.

'Ach, Professor, niet meer dan een anonieme L-naar.
Afkomstig uit de Kempen.'

'Ik geloof u niet.', antwoordde hij gedecideerd.
Alsof ik heel wat te verbergen had.
Na wat getreuzel, stelde hij opnieuw zijn vraag.

En ik onthulde gedwee mijn onbekend maar wettelijk epitheton.
"Aha", en terwijl hij mijn voornaam en familienaam luidop
memoriseerde, gaf hij mij een hand en verdween tussen de rekken.

Ik vrees dat Google hem zal ontgoocheld hebben.

 

 42.705

 

17:44 | Commentaren (0)

07-05-15

Mijn brevier

 

Ik moet nu spontaan denken aan Bukowski’s gedicht 'Style'.

“Style is the answer to everything.
 A fresh way to approach a dull or dangerous thing
 To do a dull thing with style is preferable to doing a dangerous thing without it
 To do a dangerous thing with style is what I call art
 
 Bullfighting can be an art
 Boxing can be an art
 Loving can be an art
 Opening a can of sardines can be an art”

Het is niet zozeer wat je doet, maar hoe je dingen doet die ze betekenis geeft.


Dirk De Wachter in De wereld morgen.

http://www.dewereldmorgen.be/artikel/2015/05/05/dirk-de-wachter-steeds-meer-mensen-voelen-dat-er-iets-niet-klopt

...

 

Het is zoals wakker worden
in het zonlicht.
De dag is dan ànders.

Je gedachten passen zich aan.
Ze moduleren op de intensiteit
van clair obscur.

Dirk De Wachter formuleerde het adagium
dat ik al gans mijn bewust leven navolg.

Het is niet zozeer wat je doet, maar hoe je dingen doet die ze betekenis geeft.
En van Bukowski werd ik ook vrolijk:
“Style is the answer to everything."

Met dit soort zinnen wil ik brevierend
aan de dag beginnen.

 

 

 

PS.
Soms als mijn vingers een moeilijke zin neerpennen,
ga ik even checken of de bewering wel kan kloppen.
En jawel, is het niet meteen een politiek correcte definitie,
dan lijkt 'hij' mij toch aanleg te hebben voor een metafoor.

 

 

06-05-15

Bij wijze van spreken

 
Ik moet mij los scheuren
uit dit huis.
Mijn stenen huid.
En bruid.

Als ik haar verlaat

langs m'n wilde tuin
van hoge hagen en jonge vlinderstruiken
word ik ontrouw.

Aan mezelf.

 

 

 

PS.
Terwijl NGO's ruziën over S & R,
en onze portemonnee,
lees ik de laatste pagina's van Petry.

Liefde bij wijze van spreken.


PS.
Gisteren op bedevaart geweest.
Naar de Slegte,
Waar 'De Maagd Marino' tweedehands
en beschreven met stylo, evenveel kost als nieuw.

Bij Plato en De Standaard.

Zo kan de Slegte niet overleven.
Waar is de tijd van de ramsj.
Toen nieuwe exemplaren van onverkochte boeken
op paletten gestapeld stonden.

 

 

 42642

10:06 | Commentaren (0) | Tags: yves petry

05-05-15

Vergeet niet

 

Dieper zink ik
weg in woorden
dat zachte weefsel
rond weemoed

waar vragen verdwijnen
in gisteren
en morgen
als mist over vandaag hangt

vergeet niet te leven
vraagt de dood.

 

 

09:56 | Commentaren (0)

26-02-15

Gebed voor de avond

 

 

laat mij
dit jongetje te slapen leggen
in de weemoed

overmoedig klein gebleven
in zijn dromen
opgegroeid maar niet geboeid

door wetten of bezwaren
van de heren
die zich bekleden

met waarheid en wetenschap.

 

 

 

PS.
Ik blijf bang van de bazen die zetelen
in waarheid en axioma's.
Zij die de wereld regeren volgens de wetten van de markt.

En zonder mededogen aarde, lucht en water
tot producten herleiden. Om te veroveren.
En te verkopen.

De meritocratie van oorlogen.

 

42.195

 

 

22:42 | Commentaren (0)

09-02-15

Entre chien et loup

 


Jij die leeft
in de avondschemering
onder de lommerte
van de dagen

die jou achterlieten

alsof je niet geleefd had
in het heden
maar in de schaduw
van je verlangen

naar morgen. Tel je gemis. En maak de negenproef.

 

PS.
O jawel, nu en dan maak ik de boekhouding.
Van mijn leven.
Mijn actieve jaren waren erg passief.
Misschien zelfs verlieslatend.

Maar wat een geschenk kreeg ik nadien.
Nooit was ik gelukkiger dan in mijn oude jaren.
Entre chien et loup, zing ik nog altijd: toi et moi.

Alsof het nooit voorbij zal gaan.


https://www.youtube.com/watch?v=HyDZgu5ZtNo&index=7&list=RD1LocIXZvHdg

 

 

 42.000

12:23 | Commentaren (2)

03-12-14

Een ouwe vos

 

Gisterenavond tekenden
enkele vlokken
een premature winter op mijn venster.

Hoe de poëzie
kilte schreef over
mijn gekrompen jaren.

Hoeveel sneeuw
zal ik nog lezen
op een witte ochtend.

En hoevele avonden nog zullen met mij gaan slapen.

 

 

 


PS.
Thuis duren de seizoenen langer.
Dan vroeger op het werk.
Waar ik ze slechts onderweg tegenkwam.
Voor en na.

Hier achter dit raam
blinken herinneringen tussen opstaan en slapen gaan.
En bij de minste pijn in de borst
word ik een hypochonder.

En denk aan een vos die stierf op 52. Zomaar.

 

10:35 | Commentaren (0) | Tags: luc de vos

31-10-14

Als de chrysanten bloeien

 

Hoe zij daar liggen. Uit de tijd gestapt.
En uit hun dromen.
Onder het arduin. Hun weke vacht.

Hoe zij bloeien. Narcissen nog.
In de kleur van vroeger.
Toen zij nog later moesten worden.

En verliezen wat de liefde bracht.

 

 

 

PS.

Vanmorgen schreef ik ergens:

Ik merk november
en chrysanten in je woorden.
Weet niet
wie de dode of de levende is.

PS.

En vanochtend
las ik in De Morgen:
"Durven verliezen is noodzakelijk."

Liesbet Waegemans
over haar geliefde boekendokter.

 

...

 

Sotto voce
 
Zoveel soorten van verdriet,
ik noem ze niet.
Maar één, het afstand doen en scheiden.
En niet het snijden doet zo'n pijn,
maar het afgesneden zijn.


M. Vasalis

 

 

 

 

 41575

13:18 | Commentaren (0)

19-04-14

Haperingen

Ik haper. Haperingen.
Ringen twijfel.
Stamel schroom.
Pudeur. Politesse de coeur.

Ik kerf in de avond.
Kijk door een kier.
Naar de nacht.
Waar de kleine dood slaapt.

Ik schaam me.

 

 

 

 

PS.
Ik kan deze man die een deel van mezelf is
niet achterlaten.
Nu en dan zal ik hem een visite brengen.
Alsof hij in een rusthuis verblijft.

Met een nieuwe naam. Ondergedoken.

 

 40.664

 

22:39 | Commentaren (2)

11-02-14

Voor de enkelingen die hier langskomen

 

 

Gekeken naar de Noorse schrijver Karl Ove Knausgård.
Hij zou z'n linkerarm afhakken voor een goed boek.
Zijn tuin en de literatuur zijn z'n vluchtwegen om door het leven te geraken.

Hij gooide zijn geheimen en familie te koop
in een boek. Allemaal voor de literatuur.
Was het dit allemaal waard?

Blijkbaar kon hij niet anders. Zijn leven had geen zin
zonder deze scripta.

Hoe laf ben ik? Of hoeveel mededogen heb ik?
Maar heb ik wel 'iets' om over te schrijven? Ja, een geheim leven. Doch het openbaar maken zou een gans gezin ongelukkig maken.

En wat zou het opbrengen? Voor wie?

Neen, ik vecht 'mijn kamp' liever tegen mezelf.
De leegte, mijn leven zonder betekenis.
Niet vroeger, niet nu.

Weten dat ik elk moment moet dankbaar zijn.
En gelukkig.
Dit is de verdomde plicht. Als je de wereld in consideratie neemt.

Godzijdank slaag ik daar in. Meestal.

Ik kan intens en immens genieten. Van niets.
Van dat gigantische gedicht
dat het leven is.

Hier en nu. In dit huis.

 

 

PS.

Ondanks het feit dat ik hier bijna niet meer schrijf, komen hier dagelijks toch nog mensen over de vloer. Acht à negentien, per dag.

Wie zijn deze moedigen? Zoekers? Toevallige passanten?

PS.

Mijn geheim leven! Wat een lachertje. Ik ben tenslotte Hollande niet. En het enig excuus dat ook Knausgard aanhaalt, om zo diep te gaan, is goede literatuur.

Tja, en hoe begin je daar aan?!

 

 

 

 40444

 

19:44 | Commentaren (6)

19-12-13

Het geletterde lichaam

Het zwijgende wit.
En het geletterde lichaam.
Hoe zij elkaar toedekken.

U verwoordt mij.
Om te kunnen lezen
wat er niet staat.

Uit de as van je alphabet
verrijs ik.
Een herschreven Phoenix.

Ik heb me gegeven. Jij hebt me gedood.


 

« La naissance du lecteur doit se payer de la mort de l’auteur ». - Roland Barthes.

 


PS.
Nog maar eens de naam van m'n Blog aangepast.
Ik blijf zoekende.

 

 

 39.966

17:18 | Commentaren (2)

15-12-13

Denken is een eenzame daad

 

Gisteren naar Hannah Arendt gekeken.
Hoe de rede
implodeert in de emoties.

Rond 'De banaliteit van het kwaad'.

Het kwaad dat men verwacht als een monster.
Met zeven koppen.
En makkelijk zichtbaar. Herkenbaar.

Te ver-oordelen.

Neen. Het kwaad ligt in de wet
gebed. De systemen.
De absolute gehoorzaamheid.

Het kwaad is
Mister Nobody.
Dat ben ik. En jij.

Jawel.

 


http://www.youtube.com/watch?v=iFS44JpLmSc

 

 

 

PS. Als het leger op betogers klopt en schiet, vandaag, wat is mijn (en uw) aandeel dan?

 

14:54 | Commentaren (0)

14-12-13

Bridge over silent water

 


Het is dus aan ons. Alleen.
Om deze witte leegte
te overbruggen.

Neen, ik laat je niet achter.
Je bent me te dierbaar.
Jij dromer en denker.

Jij die het gemis bestrijdt.
Met je weerloze wapens.
Van iele gedachten.

We redden het wel. Al was het maar vandaag.

 

 

 

 

 39.887

17:15 | Commentaren (1)

06-12-13

Zoals een graf

 

Ik imiteer het zwijgen
voor de spiegel
lispel stilte

hij is een mimespeler
plagieert
mijn lippen

en lepelt letters
uit mijn mond
tot ze niet meer bijten.

 

 

07:57 | Commentaren (0)

05-12-13

Achteraf

 

 

De dichter staat poëtisch op het podium.
Zoals zijn gedicht dient te zijn.
Losjes uit de pols.

En één hand in de broekszak.
Alsof het geen belang heeft.
Of zomaar bij hem opkwam.

Als een donderslag.
Van de goden.
Alleen voor hem geschreven.

En hier en daar een lezer.

 

 


PS.
De moderne dichter is wars van alle sérieux.
Waarmee de oude goden behangen waren.
Hun optreden oogt minder ernstig.

Dan zij menen te zijn. -Behalve Delphine L., natuurlijk.-

http://www.cobra.be/cm/cobra/boek/131204-sa-achterom

 

 

15:39 | Commentaren (0)

De moule

 

 

In mijn jongesachtig verlangen
blijft de hunker naar het intellect.
De wetenschap van de ascese.

De soberheid van het alphabet
ontdaan van z'n franje.
De vorm herleid tot een moule.

Voor de inhoud.
Waarin Troost en Schoonheid schuilen.
De ontroering uit het sentiment gestapt.

Meer schrappen dan schrijven.


 

 

PS.
En dat hoewel ik 'pur sang baroque' ben.
Hoe weerloos kan je jezelf pijnigen.

 

 

 

15:14 | Commentaren (0)

Gevonden onderweg

 


Terwijl ik door de straten van m'n stad
stap, gisten zinnen in mijn hoofd.
Desem. Voor straks. Als ik thuiskom.

Maar dikwijls geraken ze niet verder
dan een enkelvoudige gedachte.
Zal ik ze dan maar verzamelen.

Voor later als ze groot zijn.

 

 

1.
De dood vliegt op.
Ze krast als een kraai.
Met zwart geduld.

 

 

39.804

15:01 | Commentaren (0)

25-04-13

Post scriptum

 

Op school stonden ze...

Op school stonden ze op het bord geschreven,
het werkwoord hebben en het werkwoord zijn;
hiermee was tijd, was eeuwigheid gegeven,
de ene werklijkheid, de andre schijn.

Hebben is niets. Is oorlog. Is niet leven.
Is van de wereld en haar goden zijn.
Zijn is, boven die dingen uitgeheven,
vervuld worden van goddelijke pijn.

Hebben is hard. Is lichaam. Is twee borsten.
Is naar de aarde hongeren en dorsten.
Is enkel zinnen, enkel botte plicht.

Zijn is de ziel, is luisteren, is wijken,
is kind worden en naar de sterren kijken
en daarheen langzaam worden opgelicht.

Eduard Hoornik


...

 

Avoir et être

Een lichaam is twee borsten.
De geest is hongeren en dorsten.

Het uitspansel van de verbeelding.
De heuvelende vlakte van masculiene begeerte.
Huid als weefsel over feminien verlangen.

Is er iets mooier
dan het lichaam van een vrouw.
In de lente van haar leven.

Men zou nog gaan geloven in het dogma
van een goddelijke Designer.
Een zinnelijk Plan. De ultieme hallucinatie.

Maar toch. Vlug komt de verzadiging.
Verzuurt het Land van melk en honig.
Slibt het gemis dicht. In sleur. Het routineuze ritueel.

En dan is het weer hongeren en dorsten.

Naar de weidse verte van het woord.
De meticuleuze hunkering naar hersenen.
Het berijden van de hippocampus.

Een festijn van klieren en kwabben.
Het melkwegstelsel van geleedpotige gedachten.
Over gewerveld verlangen.

Naar de pontificale coïtus
en de vreedzame coëxistentie
van these en antithese.

Waarin de twijfel gedijt als tijd in eeuwigheid.

 

 

PS.
Mijn begeerte is zinnelijk tastbaar.
Mijn verlangen is goddelijk onaanraakbaar.
Lichaam en ziel.

Een schitterend gebrek: mens.

 

 

18:35 | Commentaren (0)

09-04-13

Een vrolijke denker

 


Dierbaar vermomd jongetje,


waarom heb je jezelf zo aangekleed?
Ik vraag het me meermaals af.
Wil je imiteren wie je bewondert?

Ach, je wordt nooit een kopie. Zelfs geen vervalsing.

En lijk je zo niet eerder op
een beduimeld oud mannetje?
Een schaduw van je verlangen.

Later als je groot bent.

Grijs ben je al, maar wijs?
Ik snap het ook wel,
je bent een vat vol tegenstrijdigheden.

Je snakt naar het pure denken.

De schoonheid van een gedachte.
De accuratesse van een idee.
De troost van intellectuele frivoliteit.

Een vrolijke denker. Wil je worden. Zoiets.

 

 

 

 


PS.
Ach, blijf toch dat vermolmde jongetje.
Zo groot als je open armen. Zo klein als je dag. Dit is immers jouw weg naar Ithaka.

 

 

39.238

 

12:10 | Commentaren (2)

14-12-12

De verloren lezer

 


Waarde heer,

u verbergt zich
achter het masker van Freud.
Om u neer te leggen. Op de sofa.
Van een onbeschreven blad.

Dat naar u luistert.
Geduldig als het wit.
Dat op u wacht.
Ontegensprekelijk.

U bent de therapeut
en de patiënt.
De schrijver en de lezer.

Een grafdelver naar de ziel.
Van troost en waardering.
En aan de open kuil staat de narcist.

Hij treurt om zijn verloren alphabet.


 

 

38.757

14:48 | Commentaren (0)

03-11-12

De talmende Muze

 


Laat mij nog even
deze witte tijd verkleden.
Met zwarte woorden.

Het geduldig wachten
van verlangen.
De nostalgica onder de gevoelens.

Het heimwee van gemis.

En jij die nog rust
in de schoot
van mijn ongeschreven alphabet.

De Muze van mijn talmen.


 

38.566

11:37 | Commentaren (3)

Sisyphus

 

 

De haast uit de tijd halen.
En de impulsiviteit ontmantelen.
Het is mijn Tantaluskwelling.

Het schrappen en het schrapen.
Het vijlen en polijsten.
Vooraleer zwart het wit mag betreden.

Maar ik slaag er niet in.

 

 

11:35 | Commentaren (3)

27-09-12

Pleinvrees van een verlangen

 


Het schrijven van Paul Valéry is een vorm van tekenen.

'Tekenen,' schreef hij is een daad van intelligentie.'
Voor Valéry moet intelligentie een vorm van schoonheid zijn geweest.
Intelligentie als de zuivere muziek van de hersenen.

Het afgetekende denken. En dat optekenen. Even afgelijnd
als een tekening.

Het schrijven van Paul Valéry is ook een vorm van zingen.

Uit 'Verstrooiingen - over kijken en zien' - pag. 125 - Bernard Dewulf

...


Bonjour monsieur,

Bij een kleine aristocraat past een beetje Frans.
Toen ik de tekst van Dewulf las,
dwaalde ik af naar u. Laat ons 'vousvoyeren' vandaag.

Ik uw kleine dienaar die de pen vasthoudt.
En u die dicteert.
Ik kras en kerf door de traagheid van uw gedachten.

Etsen. Van weifelende woorden. Vragen.
Terwijl de lijn van een tekening helder en klaar is,
twijfelen uw zinnen. Mistige contouren.

O, konden ze maar zingen.

Maar ik merk de pleinvrees van uw verlangen
om over dit wit te schrijden.
Als een heer van stand.

Diep in uzelf weet u dat u een vermomde proletariër bent.
En bijgevolg niet verder geraakt
dan de vorm der dingen.

O, konden we maar zingen.

 

 

38.393

17-07-12

Zij

 

Zij vertrekt
en vult
een lege plek

zoals weemoed
een herinnering

 

 

38.135

08:29 | Commentaren (5)

15-07-12

Weten is meer dan meten

 

 

Wetenschappers meten.
Om te weten.
Maar er zijn uitzonderingen,
denk ik.

Dichters.

Wetenschappelijke dichters
die vermoeden. En geloven.
Hopen en verlangen.

Eerder filosofen.
Die treuzelen en weifelen.
Weigeren zich te beperken
tot weten.

Ik vermoed dat
Toon Tellegen en Anna Enquist,
Rutger Kopland en Leo Vroman,
tot dit soort wetenschappelijke weigeraars behoren.

Allemaal Nederlanders. Toeval?

 

 

 

 

38.088

14-07-12

Credo bij Valavond

 

Valavond 

 

Shadowlands. Anthony Hopkins dixit:
"The most intens joy lies not in the having but in the desire."

 

Hij was dan ook professor literatuur.
Een waargebeurd verhaal. Met een jongetje in.
Zijn mama sterft.

Ik heb de video gestopt.
Geen zin om me te laven aan verdriet. Vanavond.
Integendeel.

Ik tracht het te misleiden. De vergetelheid te verleiden.
Hier treuzelt de tristesse.
Laat alle deuren op een kier, schrijft de dichter. Nolens.

Ik sluit ze.
Klap de luiken dicht. Als klaprozen bij valavond.
De troost van woorden.

Slenter langs de geur van syllaben.
Ze ruiken naar de aarde. Na blauwe regen.

Dag professor.

'Het verlangen naar verlangen.'

Arme lui leven van hoop op verandering.
Rijke intellectuelen rusten op een lauwerkrans.
Van gemis. En verlangen.

 

 12-08-10

...

 

Credo bij Valavond
In dit verlangen wil ik leven en sterven.

Steel mijn verlangen en ik sterf.
Vernietig mijn gemis en ik overleef het niet.

Luxe. De weelde die in Vlaanderen
nog uit de media gulpt, geeft mij de kans
om dit te schrijven. Nog.

Ik moet nog niet voor 340 Euro per maand
in Marokko gaan arbeiden. Nog niet.
Spaanse universitairen wél.

Ik werd bang toen ik gisteren Camps las in De Morgen.
Hij pleitte tegen de 'verzuring'.

Hij de grand gourmand die wellicht meer dan 340 € per menu uitgaf
om de 'eerste hopscheuten' van het jaar en kwartel te degusteren samen met zaliger Hugo.


Maar wellicht hebben al die Grieken en Portugezen
boven hun stand geleefd. En boeten ze nu als gastarbeiders.
Ergens in Marokko.
Volgens pure liberalen.

Maar van de bonussen geen kwaad woord.

38.044

09:27 | Commentaren (0)

13-07-12

Vernissage

 

Het is een duur woord. Geen geur
van vernis meer.
Maar bubbels die koud
op springen stonden.

Doch Niemand was komen opdagen.
En nochtans de schilderijen
hingen geduldig tegen de witte muren
Kunst te wezen.

Wezen.
Zonder bewonderaars.

En de dichter van Klara
debiteerde dan maar zijn tekst
voor hen beiden.
De beelden en de Muze.

Hij was er tenslotte voor betaald.

De galerijhouder had het moeilijk.
Ook in de tegenwoordige tijd.
En ik stoorde hem niet. Integendeel.

De uren duurden minder lang.
En de tijd werd korter.
Hij had gebrek aan netwerken.
En kijkers die solvabel waren en kooplustig.

Maar buiten mij overschreed
geen hond de drempel.
Het leek wel een lege tempel.

En schoonheid bestaat slechts
bij de gratie van haar gelovigen.

 

 

 

38.025

20:35 | Commentaren (0)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende